دیگه می خوام آخرین قسمت قصه یه دخترک و بنویسم . من از این قصه خوشم می یاد ،  چون یه جوری داستان ما جووناست ، هم ساده و با احساس گفته شده . اونای که این اولین قسمتی که دارن میخونن اگه دوست دارن لذتشو ببرن می تونن قسمت های قبلیشو از آرشیو بخونن . من زیاد حرف نمی زنم و می رم روی داستان . قبلش یه خلاصه چند خطی و گذارا از قسمتای قبل می نویسم .

خلاصه :

داستان ما یه دخترک داره که خیلی غصه داره و دنبال گمشده ای می گرده که اونا نه دیده و نه میشناسه .در این میون بعد از طی یه مراحلی ، اونی رو که دبالش می گشته پیدا می کنه .دخترک دیگه تنها نبود .دیگه بهش دلبسته شده بود و شبا با عکس اون حرف می زد. اما حالا یه غصه ی بزرگتر پیدا کرده بود . می دونین غصه ی دخترک چی بود ؟؟؟

ادامه ی داستان ...

دخترک می گفت اگه یه روز یا شب تلخ ، زیبای اون سوار بالای سرنوشت بشه ، اگه تقدیر اونو یک جا ببره ، که یه دختر دیگه ، شبا دعا کرده باشه ، اگه اون قبول کنه ، بخواد با سرنوشت بره ، بره پیشه دختره ، دختره عاشقش بشه ، اگه وقتی رفت دیگه یادش بره ، یه کسی پشت یه انتظار زرد ، داره از دوری اون این جوری پر پر می زنه ، اگه من مثل جزیره های دور دریا ها ، توی خاطرات اون واسه همیشه نا پدید بشم ، اگه اون یادش بره ، یه کسی دیونشه ، اگه از پیشش بره دق می کنه ، من دیگه غصه هامو به کی بگم ؟ کی میاد گوش کنه که چرا یه روز ، یه کسی گفته به من ، بالای چشمت ابروهههههه...؟

دخترک یه مدتی توی بهار ، شب و روز کارش همیشه گریه بود ، چاره ای جز این نداشت ، گاهی لابه لای گریه هاش یه کم دعا می کرد ، این روزا تا یه کسی حرفی به دخترک می زد ، که تحملش براش ساده نبود ، روبروی چشای زیبای نازش می نشست و بهش می گفت ببین ، نازنین ، اینا به شیشه های آرزوم دارن سنگ می زنن ، با حرفاشون باله دلم رو می شکنن ، اون موقع زیبای نازنین ما ، با یه شیوه ی عجیب ، خیلی نرم و ساده  آرومش می کرد ، گاهی دلداریش می داد و بعدشم بهش می گفت ، اینو هم مثل بقیه زود فراموشش کنه .

دخترک فقط به حرفای فرشته گوش می داد ، زندگیش بود و همین یه دلخوشی ، کسی که از آسمون از اون بالا اومده بود ، تا نذاره دخترک بیشتر ازاین بین آدمای خشک و قهوه ای ، بی پناهی بکشه ، حالا دخترک دوباره مثل قبل ، داره از زندگی و آدما نا امید می شه ، حق داره زیبای اون اگه بره ، دوباره اون می مونه با عالمی آدم بد ، آدمایی که گلای باغچه رو دوس ندارن ، آدمایی که رو برگای غریب پاییز بشه پا می ذارن ، دلشون برای بارون شدید تنگ نمی شه ، رعد و برق که می زنه ، پنهون می شن تو خونشون ، یعنی من با اینا زندگی کنم ؟

این سئوال داشت دیگه دیوونه تر از پیشش می کرد ، هی نشست غصه خورد ، اما راهش این نبود ، پس یه شب نشست و این ماجرارو ، واسه هر کسی که گمشده داره ترجمه کرد ، تا یه روزی برای زیبای عزیزش بخونه ، شاید اون بهش بگه چی کار کنه .

دخترک همین یه عشقو توی این دنیا داره ، جون هر چی گل نیلوفره تنها توی مرداب خوابیده ، شماها بهش بگین ، کجا صبوری می فروشن ، این دوا فقط دسه فرشته هاس ؟

زیبا چی ؟ اگه بره تحملم تموم می شه ، دوباره می شم همون دخترک گذشته ها ، منتها دیوونه تر .

خلاصه زندگی این دخترک گل خارا و گلای کوچیک حقیقته ، که تو حاشیش فقط با خط سرخ یه کسی از آسمون نوشته زیبا جون بمون ، تو بری موندن من معنی دیوونگیه ، آخرین حرفم اینه :

تو بری آخر این زندگیه .

پایان

امیدوارم  که خوشتون اومده باشه .

من همچنان بی صبرانه منتظر انتقادات و پیشنهادات شما برای بهتر شدن کار وبلاگم هستم .

کوچیکه همه ی جوونای  ایران زمین <<< مجتبی >>>