به علت فرا رسیدن سال نو من قسمت سوم قصه ی یه دخترک رو در سال 85 ادامه می دم و امروز می خوام یکم درباره ی سال 84 و سال 85 صحبت کنم .

دوباره وقت خداحافظی رسیده اونم از سالی که 365 روز با ما بود و در شادی و غم ما رو همراهی کرد ولی ایندفه زیاد ناراحت نیستم که داره سال 84 میره و دلم نگرفته چون از چند ماه پیش خدا خدا می کردم که این سال تموم بشه .

ولی خیلی باید از سال 84 تشکر کنم ، چون خیلی درسا به من داد . از قدیم گفتن رفیق آدم کسییه که بعضی وقتا هم اگه لازم باشه بگریونتت نه همش باعث خندت باشه .

آخ اسم رفیق اومد و یاد تجربیات سال 84 افتادم ، افرادی که اصلا روشون حساب باز نمی کردم حسابی در رفاقت کم نذاشتن و در شادی ها و غصه های من خودشونو سهیم کردن ، ولی دلم می سوزه که رو اونایی که حساب باز کرده بودم حسابی پشتمو خالی کردن و اگه اون دوستای دل سوزم نبودن یه جور می خوردم زمین که دیگه فکر نکنم می تونستم بلند شم ، البته قبل از همه ی اونا خدا به من خیلی کمک کرد .

چقدر خوبه ما بشینیم و رو اتفاقات ، ماجرا ها و اعمالمون تو سالی که گذشت یکم فکر کنیم. چون به نظر من یه درس و تجربه باعث می شه که دوباره از یه سوراخ مار گزیده نشیم و کمتر در جا بزنیم و سال جدید رو با پختگی و با تجربگی شروع کنیم .

ما باید اینو باور کنیم که این ما هستیم که اتفاقات و ماجرا ها رو بوجود می یاریم ، حالا چه خوب چه بد ، و این ما هستیم که سرنوشت خودمونو رقم می زنیم . ما دقیقا مثل آدمکایی هستیم که رو صحنه ی زندگی داریم بازی می کنیم حالا اگه بد بازی کنیم باعث می شم که صحنه ی نمایش زندگی زیبا و جذاب نشه و اگه خوب بازی کنیم که دیگه معلومه . پس ما باید اول خودمون بخوایم که ادمکای موفق نمایش زندگی باشیم و برای این خواسته ی خودمون تلاش و برنامه ریزی کنیم ، چون واقعا زندگیه این دوره زمونه بقدری پیچیدست ، که اگه برنامه ریزییه خاصی و تکنیک استفاده از زمان رو نداشته باشیم حسابی تو گرداب پیچ در پیچ زندگی فرو میریم .

 خوب دیگه بیشتر از این سرتونو درد نمی یارم ، چون می دونم همه ی اینارو خودتون می دونین .

تحویل سال نو امسال یه حال و هوای خاص خودشو داره آخه علاوه بر این که وارد سال جدید می شیم با اربعین لاله های گلگون کربلا متبرک شده .

 در هنگام تحویل سال نو که سر سفره ی هفت سین نشستین و دستاتونو بردین بالا و دارین دعای سال نو رو می خونین ، نه برای من ، بلکه برای موفقیت و شادی جوونای ایران زمین دعا کنید .

 منم به نوبه ی خودم سال نو و بهار دل و طبیعت به شما و تمام جوونای ایران زمین تبریک میگم ؛

همچنین اربعین حسینی و چهلم پر پر شدن لاله های کربلا رو به شما تسلیت می گم .

امیدوارم  که سالی سرشار از موفقیت و شادی برای خودتون و خانوادتون باشه .

 کوچیکه همه ی جوونای  ایران زمین <<< مجتبی >>>

به نام خداوندی که عشق را آفرید

به نام خداوندی که عشق را آفرید

مقدمه

بعد از مدت ها که دور هم جمع نشده بودیم ، امروز( جمعه 12/12/1384 ) جاتون خالی با خانواده رفتیم باغ ، بد نبود خودش یه تنوع بود . خلاصه منم از خونه 2 تا از کتابای مریم حیدرزاده رو برداشتم با خودم بردم ، که تو ماشین یا وقتی بی کار شدم و حوصلم سر رفت ، بخونم . اینو تو پرانتز میگم قبل از اینکه برم جلدشونو با روزنامه گرفتم که یدفه دخترای فامیل نبیننو تیکه بندازن . خوب همه ی اینارو گفتم که بگم تو باغ وقتی داشتم کتاب ( من او نداریم ) می خوندم درسته که همش قشنگ و دل نشین بود ولی یکیش خیلی به دلم نشست چون یه جوری داستان عشق هممون بود و خیلی قشنگ داستان عاشق شدن یه دخترک توصیف می کنه ، البته عشق دختر و پسر نمیشناسه هر کسی می تونه خودشو جای دخترک بزاره . این مطلب یکم طولانی بود به خاطر همین من تو چند قسمت براتون می نویسمش . امیدوارم که خوشتون بیاد .

قصّه ی یه دخترک

یکی بود یکی نبود ، یه خدا بود و یه دریای کبود ، که همه بهش می گفتن آسمون ، یه زمین بود و یه شهر و یه غریب ، با یه جاده که مسافری نداشت .

توی این شهر غریب ، زیر سایه ی دو تا بیدِ بلند ، که هنوز مجنونِ مجنون نبودن ، یه کسی شاید مثِ یه دخترک ، همیشه دنبالِ گمشدش می گشت .

امّا اون گمشدشو ندیده بود ، شدّتِ غصّه غروبا ، یه چیزی مثلِ بلور، لای اشکاش می شکست و روی گونه هاش می ریخت .

گونه هاش از غمِ اونی که نمی دونست کیه ، خیسِ بارون می شدن .

چند تا پاییزم گذشت و هنوز دخترکِ قصّه ی ما مات و مبهوت و اسیر نگاهش به جادّه بود و دلش می خواس یه روز بپرسه از پرستو ها که مسافرش همون که ، امّا دخترک نشونه ای نداشت .

نمی دونست اونی که قراره از راه برسه با چشاش چند تا گلِ مریمو جادو می کنه ؟

با نگاش به قلب چند تا شاپرک تیر می زنه ؟ شبنمو از چشای چند تا غریب پاک می کنه ؟ آیا اصلا اون میاد ؟؟؟؟؟؟؟؟

ادامه دارد ...

به نام خداوندی که عشق را آفرید