امروز اومدم  درباره ی این ایام ، یعنی  ایام و روزهای محرم و مظلومیت اهل بیته امام حسین (ع) بنویسم ، اما قبلش می خوام یه چیزی رو بگم که یه موقه اشتباه برداشت نشه .

من اصلا ادعای دین داری و مؤمن بودن نمی کنم ، چون حقیقتش من اصلا ماله این حرفا نیستم فقط  یه احساسات و یه اعتقاداتی دارم و دوست ندارم از این ایام ننویسم و بی تفاوت از کنارش بگذرم . اگر می بینید که درباره ی بعضی واقعه های دینی و ایام مذهبی می نویسم به خاطر اون علاقه ی قلبی ودوست داشتنه خودم نسبت به اهل بیته و نه چیزه دیگه . من خودم از همه بار گناهام سنگین تر و از همه گناهکارترم . پس اشتباه برداشت نشه .

امروز اومدم با اون کسایی که یه جورایی از دوره زمونه گله دارن و طی این سالهای گذشته رنج کشیدن ، با اون کسایی که دلشون سوخته و شکسته ، با اونایی که به عشقشون و علاقشون نرسیدن ، صحبت کنم ، آخه این ایام محرم ، ایام خوبی برای عقدگشاییه ، زمانه خوبییه برای درد و دل کردن ، زمانه خوبیه برای منی که رو سیاهم و روم نمی شه که دیگه سر بلند کنم ؛ می دونین چرا چون این ایام ، ایام شهادت امامییه که هرچی از خدا بخواد بهش میده ، امامی که زن و بچه و خانواده و ناموسشو برای خدا گذشت ، کسی که بخاطر رضایت خدای خود لب تشنه سر بریده شد و حتی طفل 6 ماه ی خودشو هم برای رضای خدا گذاشت . مگه می شه کسی که برای رضای خدا همه چیزو گذاشته خدا از خواسته ی اون بگذره . پس باید از این فرصت استفاده کنیم .

امروز دیگه کاروان عشق به سر زمین پاک کربلا رسیده ، سر زمینی که تا چند روزه دیگه با خون پاک شهیدان کاروان عشق مطهر میشه  وباعث شفای بیمارا می شه . دیگه یواش یواش کبوتران عشق باید خودشون برای جدای آماده کنن ، دیگه بچه ها باید با عمو عباس خداحافظی کنن ، دیگه باید بانوی استقامت و شیر زن کربلا حضرت زینب (س) با عشقه همیشگیش خداحافظی کنه .

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآه خدا جونم ، خیلی سخته .

من وقتی به کربلا و واقعه ی اون نگاه می کنم می بینم که کربلاهم سر زمین جدا شدن عشقاست ، سرزمین جدایی هاست ،  سرزمین پرپر شدن لاله ی عشقه . اما در دو جا باعث وصال شد ، یکی باعث وصال امام حسین (ع) با مادرش حضرت فاطمه (س) و باعث وصال دختر 3 ساله در گوشه ی خرابه با بابا ی شهیدش شد .

دوستان می دونم بیشترتون تو این ایام یا تو حسینیه ها یا مسجدا یا بالاخره یه جورایی خودتونو مشغول کارای خیر این ایام کردید ، من ازتون یه خواهش و تقاضا دارم ، تو این ایام برای شفای یکی از کسانی که خیلی برام ارزش داره وخیلی برام عزیزه دعا کنید ؛ آخه میگن دعای دوست در حق دوست همیشه مستجاب می شه ، من متقدم که عمر دسته خداست  پس اگه بخواد من تا چند ثانیه دیگه عمرم  تموم بشه ، می شه و به حرف دکترا نیست .

دوستان دعا برای این مریض من یادتون نره .

ای حضرت رقیه (س) خودت مریض منو شفا بده ، تورو به بابات امام حسین (ع) خودت مریضمو شفا بده .

امیدوارم  که سردار کاروان عشق همیشه پشت و پناهتون باشه و هیچ وقت لاله ی عشقتون پرپر نشه .

به نام خداوندی که عشق را آفرید

دوستان امروز بعد از مدتها دوری از شما و کلی سختی برای امتحانات دوباره میتونم با خیال راحت و فکر آزاد بنویسم . امروز خیلی سرحال و خوشحالم  به دو دلیل:

1.    به خاطر اینکه امتحانات تموم شودو آزاد شودم .

2.  به خاطر اینکه ایدی قدیمی مو دوباره پس گرفتم ، یعنی دوباره با ایدی mojtaba_ss_007 ، on میشم ولی فقط تو خونه ، چون دیگه نمیشه به کافی نتا اطمینان کرد همون طور که قبلا گفتم مشخصاتشو ندارم . از کافی نت با ID ی moji_ss_007 ، on میشم هم ازش خوشم اومده ، هم مشخصاتشو دارم .

 می دونین چرا خوشحال شدم ، شاید خیلیاتون فکر کنید به خاطر افراد add شدش باشه ولی این طور نیست ، به خاطر اینکه این اولین ID من بود و خیلی خاطرات باهاش دارم . خاطرات تلخ و شیرین ، و از همه مهم تر که با این ID یه جورایی طعم عشقو چشیدم و فهمیدم که اون افرادی که تو وبلاگاشون درباره ی عشق و جدایی می نوشتن چی میگن و چی کشیدن . بعضی وقتا که مطالب وبلاگایی رو که در باره ی عشق بود ، می خوندم مثل یه مطلب معمولی از کنارشون رد میشدم ولی الان میتونم خودمو جای اونا بذارم ، درک کنم که حرف دلشون چیه ، عشق چیه و جدایی چیه (البته نمی دونم شاید خودم اینطور فکر می کنم) .

ولی من تو این دوره زمونه چیزی جز جدایی ندیدم ، نمیدونم چرا بیشتر تو این دوره زمونه صحبت از جدایی . خیلی وقتا که با خودم خلوت می کنم می گم شاید مقسر خودمونیم ، خودمونیم که این بلاها رو یه جورایی سر خودمون می یاریم ، نمی دونم نمی دونمممممممممم .........

این روزا به وبلاگا که سر می زنم بیشترشون جامه ی غم پوشیدن و همه از دردسر و نا مهربونی دنیا و روزگار با آدم صحبت می کنن .

 با بابام که بعضی وقتا صحبت می کنم می بینم اونا دوران جوونی چه حالایی که نمی کردن چه تفریحایی که نمی کردن فقط اونا هر جمعه با دوستاشون ناهارو می بردن بیرون این فقط یکی از برنامه هاشون بود ولی چرا ما جوونای این دوره زمونه بیشتر تو دلامون غم غصه خونه کرده ؟ ، فقط گیر دادیم به مشکلات و سختیا ؟

چرااااااااااااا ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

من نظر شخصی مو می گم  ، نمی دونم تا چه اندازه درسته ولی به نظر خودم درسته . ما جوونا فقط گیر دادیم که ما فلان مشکلو داریم ، فلانی داره کلی حال می کنه و ...

ولی بابا باور کنین همون فلانیم که داره کلی حال می کنه کلی مشکل داره شما مشکلاتشو نمی بینیم و فقط حال کردنشو می بینین ، بابا یه زمانایم هست که خودمون حال می کنیم . هر کسی که تو دنیا زندگی می کنه از این قاعده مستثنا نیست ، هیچ کس فقط خوشی محض نداره ، اصلا خوشی بدون وجود سختی معنا نداره ، پس باید قبول کنیم که همیشه سختی وجود داره ولی اونی می بره که خوب در مقابل اونا استقامت از خودش نشون بده ، و از سختی ها خوشی بسازه ، که اینم یه هنره .

به نظر من سختی به دو صورت به وجود می یاد :

1. سختیی که نا خواسته و بدونه اختیار آدم به وجود می یاد ، مثل فوت کردن نزدیکان و ... که ما هیچ کاری نمی تونیم بکنیم ، فقط باید به خدا توکل کنیم و از خدا بخوایم که خوبی سر راهمون باشه و تو سختیا ، توانی به ما بده که بتونیم اول استقامت کنیم و بعد از سختیا شادی و خوشی بسازیم ؛ که فکر کنم این قبیل مشکلات فقط 20درصد و شایدم کمتر مشکلاته ما جوونا باشه  .
2. 80 درصد مشکلاتو ما خودمون برای خودمون پیش می یاریم ؛ که ممکنه به دو دلیل اینطوری بشه و برای خودمون مشکل بسازیم :

1.          کم تجربگی و آگاهی نداشتن از مسائلی که تا حالا باشون روبرو نشدیم .

2.          فکر نکردن به کاری که می خوایم انجام بدیم یعنی به نتیجه ی عملمون کمتر فکر می کنیم .

ما باید تو این زمونه به فکر خودمون باشیم و حداقل تا جای که می تونیم این درصدو به صفر نزدیک کنیم. اصلا بعضی مسائل ارزش ندارن که آدم خودشو در گیرشون کنه و برای خودش مشکل سازی کنه .  بضی وقتا خودمونم گیر الکی میدیم ( متاسفانه من این جور آدمییم) تو بعضی مسائل ساده انقدر گیر میدیم که از هزارتا مشکل پیچیده ، پیچیده تر میشه، تو بعضی از مسائل آدم باید بی خیالی طی کنه و گیر نده .....

خودمم نمی دونم چی شد که از بحث ID بحث به مشکلات رسید ولی مذرت می خوام که سرتونو درد اوردم؛ اینم دوباره می گم ، که اینا نظر خودمه و نمی دونم چقدشون درسته . دوست دارم نظر شمارو هم درباره ی این مسئله بدونم و ببینم چقد درست فکر می کنم .

داشت یه مسئله یادم می رفت اونم اینه که من و دوستم (بچه های با صفا) یه وبلاگ گروهی درست کنیم ( www.hamdelohamrah.blogfa.com ) ؛ چون همون طور که می دونین  با امکانات جدید بلاگفا می شه برای هر کس یه user و password ساخت و هر کسی مطلبش با نام خودش درج بشه .

 هر کدوم از شما دوستان خواستید این افتخار رو به ما بدید و توی وبلاگ گروهی  با ما همکاری کنید به id ی moji_ss_007  ، user و password ی رو که دوست دارین داشته باشه همراه با نام نویسنده و وبلاگ شخصی خودتون mail کنین یا off بذارین . ( البته اگه mail کنین بهتر و مطمئن تره )

شهادت امام حسین (ع) سرور و سالار شهیدان رو به شما و خانواده ی محترمتون تسلیت می گم . امیدوارم  بتونیم قدر این خونایی رو که برای رسیدن اسلام به دسته ما شده بدونیم .