آسمون دلتو هیچ وقت بی ستاره نشه .

آسمان بعد از ماه ها بغض و ناراحتی بالاخره گریه کرد شاید رفتن پاییز غم اونو بیشتر کرده و بغضشو ترکونده ، انگار آسمونم طاقت دوری پاییزو نداره . ولی نمی دونم آسمون چرا برای تبستون گریه نکرد ؟ مگه دل تنگ اون نمی شه مگه از دوریش رنج نمی کشه ؟

نمدونم اصلاً شاید من اشتباه می کنم شاید قضیه چیزه دیگه ای باشه شایدم ، اصلاً بی خیال ...

 اون با گریش هم خودشو آروم کرد ، هم عده ی زیادی رو خوشحال کرد .یه جورای دلم برای آسمون می سوزه ، میدونین چرا ؟

آخه اون در حالی که گریه می کرد خیلیا به گریش می خندیدن و شاد بودن ...

 امروز که داشتم زیر بارون قدم می زدم اشکای زلال و پاکشو روی گونه هام احساس کردم ، به خودم گفتم : ای کاش منم می تونستم در حضور همه مثل آسمون بغضمو خالی کنم . اما نه ، نمیشه .

بگذریم حرف زیاده تو دلم ... ولی دیگه می خوام تو سینه نگرشون دارم چون می گن ارزش سینه اینه که بتون ناراحتیاروو تو خودش نگه داره .

هفته ی پیش وقتی به نمایشگاه کتاب دانشگاه رفتم در همون ورودم چشمام به چندتا کتاب افتاد که نظرمو خیلی به خودشون جلب کردن اونا رو گرفتم و چند صفحه ای ازشون خوندم خیلی به دلم نشستن ، وقتی می خوندمشون می دیدم که اونم یه عاشق شکست خوردست .

 اسم کتابا (1. منو او نداریم ، 2. پروانه ات خواه ماند و 3. نامه هایی که پاره کردی ) و نویسندشم فک کنم خیلیات بشناسیدش ، نویسندشون مریم حیدرزاده بود .

من وقتی اونارو خوندم (البته نه همشونو ) تصمیم گرفتم یه مدت با شعرای اون آپ کنم ، آخه دیگه امتحانات نزدیک شده و باید دیگه بچسبم به درس و یکم فکرمو آزاد کنم . تو این ترم اصلاً لای هیچ کتابی باز نکردم  . امتحاناتم از 20 دی شروع میشن و تا 5 بهمن طول می کشن . امیدوارم  که امتحانات همه خوب بشه . برام دعا کنید .

امیدوارم  که از شعرای مریم حیدرزاده خوشتون بیاد ، من خودم وقتی می شستم پاشون اصلاً گذر زمان احساس نمی کنم و دلم نمیاد کتابو ببندم .

میلاد حضرت مسیح (ع) و سال 2006 ، سال نو میلادی را به شما دوستان عزیز  تبریک می گم امیدوارم سالی خوبی برای همه باشه ، کلیسمس مبارک .

قسمتی از شعر (مثله همیشه) از کتاب (من او نداریم) ، مریم حیدرزاده تقدیم به شما دوستان :

پریشبا سوز می اومد پنجره رو بسته بودم

از دست هر چی آدم تو دنیا هست خسته بودم

درد دلم شروع شد و عکستون اومد روبروم

داشتید بهم گوش می دادید این یعنی اوج آرزوم

عجب شبی ، ابری زد و یکم گذشت بارون گرفت

ابر چشام این فرصتو دید و دوباره جون گرفت

من بودم عکس شما و یه عالمه رویای خیس

انگار یکی بهم می گفت هر چی می بینی بنویس

دستای من نمی تونست حتی مداد نگه داره

فقط یادم میاد نوشت شما رو خیلی دوست داره

این جور نگاهم نکنید مگه شما دل ندارید

خودتونو واسه یه بار ، شده جای من بذارید

شما نمی ذارید اگه ، بذاریدم نمی تونید

عاشقی که این جوری نیست یه طعمیه نمی دونید

یه وقتی توهین نباشه اینو نگفته من ردم

اصلاً به قول خودتون یه جوری ام ، اصلاً بدم

حق با شما خوب بگذریم سرده هوا زمستونه

کاش کسی باشه روتونو شبا تا صبح بپوشونه

مراقب چشمای ناز و روی ماهتون باشید

ببخشیدا مراقب طرز نگاهتون باشید

اگه می شه دیگه شبا نرید کنار پنجره

لطفاً بذارید واسه بعد تا که زمستون بگذره

توقع جوابی نیس هر جور باشید که راحتید

فکرشو اصلاً نکنید که این روزا تو غربتید

من قول می دم اگه بیاید شما رو اذیت نکنم

حتی دیگه تو نامه هام با شما صحبت نکنم

اما حالا دور بودید و باید یه نامه می دادم

قبول ، نباید انقدر اونو ادامه می دادم

فدای اون لحظه ای که نامه رو بازش می کنید

خوش به حالش اونو دارید ناخواسته نازش می کنید

زمستون یه سال سرد ، شبی که غم داره هوا

هیچکی نمی دونه چقد می خوامتون ، بجز خدا  

امیدوارم  لذت برده باشین .

آسمون دلتو هیچ وقت بی ستاره نشه .